Ελλάδα: Ο Επίτροπος κ. Hammarberg ενθαρρύνει τις πρωτοβουλίες που αφορούν μετανάστες, μειονότητες και αστυνομία

Ελλάδα: Ο Επίτροπος κ. Hammarberg ενθαρρύνει τις πρωτοβουλίες που αφορούν μετανάστες, μειονότητες και αστυνομία

Στρασβούργο, 13/04/2010 “Χαιρετίζω τα πρώτα βήματα που έγιναν από την ελληνική κυβέρνηση για την καθιέρωση ενός δίκαιου, προσιτού και ταχέος συστήματος προστασίας των προσφύγων. Οι αλλαγές στον τομέα της προστασίας των δικαιωμάτων των μεταναστών, ιδιαίτερα των αιτούντων άσυλο, είναι ιδιαίτερα επείγουσες” δήλωσε ο Thomas Hammarberg, Επίτροπος του Συμβουλίου της Ευρώπης, αρμόδιος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με τη σημερινή δημοσίευση τριών επιστολών που εστάλησαν στην ελληνική κυβέρνηση.

Μετά την επίσκεψη του Επιτρόπου στην Ελλάδα, στις 8-10 Φεβρουαρίου, οι επιστολές εστάλησαν στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη και τον Υπουργό Δικαιοσύνης, καθώς και στην Υφυπουργό Εσωτερικών. Οι επιστολές εστιάζουν στα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών, ιδιαίτερα των αιτούντων άσυλο, των μειονοτήτων και στη συμπεριφορά των μελών των υπηρεσιών επιβολής του νόμου.

Δεδομένων των μακροχρόνιων, σοβαρών ελλείψεων στον τομέα του ασύλου, ο Επίτροπος τονίζει την επείγουσα ανάγκη για τις αρχές να υποστηρίξουν τη μεταρρύθμιση που βρίσκεται σε εξέλιξη στον τομέα αυτό αναπτύσσοντας τις αρμόδιες υπηρεσίες και τα αναγκαία εργαλεία εφαρμογής. Ο Επίτροπος παροτρύνει, επίσης, τις αρχές να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με τα ασυνόδευτα παιδιά μεταναστών ή παιδιά μεταναστών που έχουν χωριστεί από την οικογένειά τους.

Ο Επίτροπος ζητά την πλήρη και αποτελεσματική εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορούν στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι των μελών των μειονοτήτων. Προτείνει επίσης την κύρωση από την Ελλάδα της Σύμβασης-Πλαισίου του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων, που υπογράφηκε το 1999. Επιπροσθέτως αναφέρεται στην ανάγκη καταπολέμησης του αντι-αθιγγανισμού, για παράδειγμα μέσω παιδαγωγικών μέτρων και μέτρων ευαισθητοποίησης στα σχολεία και γενικότερα στην κοινωνία.

Τέλος, ο Επίτροπος χαιρετίζει τα σχέδια για την καθιέρωση ενός γραφείου που θα ασχολείται με καταγγελίες που αφορούν την αστυνομία. Για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας, ο Επίτροπος τονίζει τη σημασία της θεσμικής και πρακτικής ανεξαρτησίας ενός τέτοιου μηχανισμού και της επάρκειας των διερευνητικών εξουσιών του.

Κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, ο Επίτροπος συζήτησε με μέλη της ελληνικής κυβέρνησης και διεθνών και εθνικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων και ΜΚΟ. Ο Επίτροπος ταξίδεψε επίσης στην Πάτρα, όπου συναντήθηκε με τοπικούς αντιπροσώπους της Αστυνομίας και του Λιμενικού και με μετανάστες.

Απάντηση του Υπουργού Δικαιοσύνης

Σχόλια του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη

Εκπρόσωπος τύπου στο Γραφείο του Επιτρόπου:

Stefano Montanari, +33 (0)6 61 14 70 37; stefano.montanari@coe.int

http://www.florina.org/

http://www.florina.org/news/2010/april20b_e.asp

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Άρθρο του Δρ Γεωργίου Νακρατζά

Η συμπεριφορά της Ελλάδας απέναντι στην Δημοκρατία της Μακεδονίας μας θυμίζει την ιμπεριαλιστική περίοδο της ελληνικής ιστορίας κατά το 1912 και το 1922.

Στην σημερινή εποχή τόσο η Δημοκρατία της Ελλάδας όσο και Δημοκρατία της Μακεδονίας ασχημονούν πάνω στο πτώμα του Μ. Αλέξανδρου, αποκρύπτοντας την αλήθεια του ιστορικού της προβληματικής.

Στα ελληνικά σχολεία ο εθνικισμός διδάσκει ότι η Μακεδονία απελευθερώθηκε, το 1912, χωρίς βέβαια αυτό να ανταποκρίνεται εντελώς στην αλήθεια, διότι στην πραγματικότητα η Μακεδονία προσαρτήθηκε με την βία των όπλων.

Απελευθέρωση μιας οιασδήποτε περιοχής νοείται μόνο σε εκείνη την περίπτωση που ο φίλιος πληθυσμός της χώρας αυτής αποτελεί πλειοψηφία, αλλιώς μιλάμε για κατάληψη.

Την εποχή της κατάληψης της Μακεδονίας, ακόμα και σύμφωνα με στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μόνο το 10% περίπου του πληθυσμού αποτελείτο απόελληνόφωνες Μακεδόνες, ενώ το 40% αποτελείτο από σλαβόφωνες Μακεδόνες και το υπόλοιπο 40% από Μουσουλμάνους Μακεδόνες.

Σχετικά ολιγάριθμα πληθυσμιακά στοιχεία της Μακεδονίας αποτελούσαν οι λατινόφωνοι Βλάχοι, οι Αλβανοί, οι Εβραίοι και οι Τσιγγάνοι. Πλειοψηφικό στοιχείο αποτελούσαν οι Εβραίοι μόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Πιο συγκεκριμένα σε ολόκληρη την τότε Μακεδονία Έλληνες υπήρχαν μόνο στο Ρουμλούκη, δηλαδή στην περιοχή που εκτείνονταν περίπου από την Κατερίνη μέχρι και το νοτιοδυτικό τμήμα της λίμνης των Γιαννιτσών (την σημερινή Μελίκη).

Έλληνες υπήρχαν επίσης σε ένα τμήμα της Χαλκιδικής, ενώ στον νομό των Σερρών Έλληνες υπήρχαν μόνο στον παράλιο τομέα της Νιγρίτας και στα Νταρνακοχώρια. Αναφορικά με τον νομό της Δράμας Έλληνες υπήρχαν σχεδόν αποκλειστικά στο Δοξάτο.

Έξω από την Θεσσαλονίκη ο πληθυσμός των χωριών ολόκληρης της επαρχίας ήταν σλαβόφωνος, για παράδειγμα στα Διαβατά, στην Σίνδο (Τεκελί), στο Ανατολικό (Γιουντουλάρ), στο Ασβεστοχώρη (Πεϊζάνοβο), στο Ωραιόκαστρο (Νταούτ Μπαλί), στην Νεοχωρούδα (Νοβόσελο), στον Πεντάλοφο (Γραντεμπόρ), στο Μελισσοχώρι (Μπάλτζα), στον Σωχό (Σουχό), και σε πολλά άλλα χωριά.

Στα χωριά αυτά μέχρι και σήμερα από τους γεροντότερους μιλιέται η μακεδονική γλώσσα, ή όπως αλλιώς ονομάζεται, η σλαβομακεδονική.

Για τον ελληνικό εθνικισμό της εποχής εκείνης μέγιστος κίνδυνος υπήρξε ο αναδυόμενος μακεδονικός εθνικισμός, ή έναρξη του οποίου τυπικά σηματοδοτείται το 1897, οπότε και έλαβε χώρα το πρώτο συνέδριο των Μακεδόνων στην Θεσσαλονίκη με την συμμετοχή του εθνικού τους ήρωα Ντέλτσεφ.

Η ελληνική προπαγάνδα υποδύεται ακόμα και μέχρι των ημερών μας ότι δεν υπάρχουν Μακεδόνες ούτε Μακεδονισμός, παρά το γεγονός ότι έχει εξαλειφθεί κάθε κίνδυνος.

Κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, αυτό το απαύγασμα της παρανοϊκής Μεγάλης Ιδέας, τα πρώτα θύματα αποτέλεσαν οι Μικρασιάτες και οι Θρακιώτες πρόσφυγες, δηλαδή οι γονείς μας και κατά συνέπεια και εμείς οι απόγονοί τους.

Στην συνέχεια παρόμοια τραγικά θύματα του ελληνικού εθνικισμού απέβησαν οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας.

Οι σλαβόφωνες Μακεδόνες υπήρξαν θύματα διώξεων από το ελληνικό κράτος, στον τόπο τον οποίο κατοικούσαν επί 1400 χρόνια. Απαύγασμα της καταπίεσης των σλαβόφωνων Μακεδόνων αποτέλεσε η περίοδος του Μεταξά, κατά την οποία κάθε σλαβόφωνο γεροντικό άτομο καταδικάζονταν σε πρόστιμο, εάν στο χωριό του τολμούσε να μιλήσει δημοσίως τα μακεδονικά, παρουσία βέβαια του χωροφύλακα. Σημειωτέων ότι τα μακεδονικά αποτελούσαν την μόνη γλώσσα που κατείχαν οι ταλαίπωροι αυτοί γέροντες και γερόντισσες.

Οι εξορίες στα νησιά μαζί σε συνδυασμό με πολλά άλλα διοικητικά μέτρα συμπλήρωναν την καταπίεση του μακεδονικού λαού. Εκτός από αυτές τις διώξεις η βίαια αλλαγή των οικογενειακών ονομάτων τους και η αλλαγή των σλαβικών τοπωνυμίων της Μακεδονίας συμπλήρωσε το πολιτιστικό και εθνικιστικό έγκλημα του ελληνικού κράτους.

Το 1924 η άφιξη των προσφύγων από την Μικρά Ασία και την Θράκη επέφερε μια ριζική και μη αναστρέψιμη αλλαγή της εθνολογικής σύστασης του πληθυσμού της ελληνικής Μακεδονίας, τελευταία φάση της οποίας αποτέλεσε η συμμετοχή των Μακεδόνων στον εμφύλιο πόλεμο, σε λάθος παράταξη, και τελειωτικά η μετά το 1950 μαζική μετανάστευση τους στον Καναδά, στην Αυστραλία και στην Αμερική.

Με τις προαναφερθείσες εξεργασίες, σε συνδυασμό με τη αναχώρηση το 1924 των 500.000 Τούρκων της Μακεδονίας στην Τουρκία, και την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους ναζί, η εθνολογική σύσταση της ελληνικής Μακεδονίας μεταβλήθηκε κατά 90 % σε ελληνική.

Με αυτήν την προϊστορία της εθνολογικής σύστασης της Μακεδονίας μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι σήμερα ο πληθυσμός της ελληνικής Μακεδονίας αποτελούμενος από 2 έως 2,5 εκατομμύρια κατοίκους συνίσταται κατά 90% από άτομα ελληνικής καταγωγής και μόνο 20.000 έως το πολύ 60.000 κάτοικοι είναι άτομα σλαβομακεδονικής ή μακεδονικής καταγωγής.

Το μακεδονικό έθνος μετά από θυσίες δεκαετιών κατόρθωσε να διασώσει τα πληθυσμιακά του υπολείμματα στον χώρο της σημερινής Δημοκρατίας της Μακεδονίας προσπαθώντας, ως τελευταίο στα Βαλκάνια, να σφυρηλατήσει την εθνική του ταυτότητα και την πολιτική του υπόσταση, μέσω της πορείας του προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το ελληνικό όμως κράτος, ακολουθώντας την μισαλλόδοξη πολιτική του απέναντι στους εθνικά Μακεδόνες του χώρου της ελληνικής Μακεδονίας, αρνείται να αναγνωρίσει ακόμη και τα υπολείμματα του μακεδονικού έθνους της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, χρησιμοποιώντας όχι την στρατιωτική βία, διότι δεν μπορεί πια, αλλά απειλώντας να προβάλει βέτο στην είσοδο των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένα από τα ποιο γελοία επιχειρήματα είναι ότι εμείς οι Νέοέλληνες και όχι αυτοί ήμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι των αρχαίων Μακεδόνων και αυτού του σφαγέα των λαών Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως προσφυέστατα είπε ο κύριος Νίμιτς.

Σε μία σχετικά πρόσφατη παρουσίαση της μακεδονικής μετάφρασης του βιβλίου μου

“Η Στενή Φυλετική Συγγένεια των Σημερινών Ελλήνων και Εθνικά Μακεδόνων “ στην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας Σκόπια, διατύπωσα δημοσίως και παρουσία εκατοντάδων ακροατών τα εξής :

Ούτε εσείς ούτε και εμείς οι Έλληνες είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων αποτελούντες μια πανσπερμία λαών και φυλών. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι στην Δημοκρατία της Μακεδονίας και στους εθνικά Μακεδόνες ως έκφραση σεβασμού προς την εθνική ταυτότητά σας. Εκείνο που οφείλουμε είναι ο εκατέρωθεν σεβασμός μεταξύ των λαών μας στο όνομα της ειρήνης.

Θα ήταν γελοίο να υποστηρίζουν οι Μακεδόνες ή να υποστηρίζουμε εμείς οι Έλληνες ότι είμαστε απόγονοι κάποιων αρχαίων προγόνων.

Θα ήταν επίσης γελοίο σε μία υποθετική περίπτωση που η Δημοκρατία της Μακεδονίας ήταν μέλος της Ε.Ε και είχε το δικαίωμα του βέτο, να υποστηρίζει ότι για να μπούμε εμείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να αλλάξουμε το όνομά μας από Δημοκρατία της Ελλάδας σε μια αμοιβαία αποδεκτή ονομασία, όπως για παράδειγμα Αλβανο-Βλαχο-Σλαβική Δημοκρατία, και δεν συμμαζεύεται, διότι στην πραγματικότητα αυτή είναι φυλετική σύνθεση των κατοίκων της Παλιάς Ελλάδας και ενός τμήματος της ελληνικής Μακεδονίας.

Οι Ελλάδα δεν μπορεί να προβάλει βέτο στην είσοδο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ονομασία FYROM εφόσον η ίδια έχει αποδεχθεί με επίσημη διακρατική συμφωνία, υπό την επίβλεψη της Ε.Ε, την προσωρινή ονομασία της Μακεδονίας ως FYROM (Former Yugoslavic Republic Of Macedonia).

Τυχόν καταγγελία από την Ελλάδα της ενδιάμεσης συμφωνίας της Αχρίδας, η οποία σημειωτέων ισχύει για έναν ολόκληρο χρόνο μετά την καταγγελία της, τότε η χώρα μας χάνει κάθε διεθνή αξιοπιστία, με συνέπειες οι οποίες δεν θα μπορούν να προβλεφθούν.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο η Ελλάδα που έχει δικαίωμα βέτου, αλλά και άλλες χώρες, οι οποίες πιθανώς θα θελήσουν να πλήξουν ένα τόσο αναξιόπιστο μέλος.

Εκτός αυτού η απειλή μιας παραεγνατίας οδού (Μπούργκας - Σόφιας - Σκοπίων και Δυρραχίου ) με αξιοποίηση του λιμένα του Δυρραχίου θα δημιουργήσει μια τεράστια απειλή για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και γενικά της ελληνικής Μακεδονίας.

Συμφέρον της χώρας μας αλλά και ολοκλήρου της βαλκανικής είναι να σταματήσει αυτή η εθνικιστική παράνοια και να επιτρέψουμε στην γειτονική μας χώρα να συνεχίσει την πορεία της προς την Ευρώπη, από την οποίαν μεγάλη ωφέλεια θα έχει η Θεσσαλονίκη και γενικά τόσο ο ελληνικός όσο και ο μακεδονικός λαός.

Υ.Γ

Το παρόν άρθρο θα μεταφρασθεί στην αγγλική γλώσσα και θα διανεμηθεί σε πλείστους βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ανά τον κόσμο.

Πηγή: http://www.sitemaker.gr/antiethnikistik/page_GREEK_6.htm

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική

Θανάσης Τριαρίδης


Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική

http://www.triaridis.gr/keimena/keimD065.htm

(Αny man's death diminishes me, because I am involved in mankind * Ο θάνατος του κάθε ανθρώπου με λιγοστεύει αφάνταστα γιατί εγώ είμαι η ανθρωπότητα * John Donne, 1624)

Τις τελευταίες μέρες οι δοξολογίες του φόνου εναλλάσσονται με την πράξη του φόνου, ξαναδείχνοντας (: ξαναεπιβεβαιώνοντας) το φασιστικό πρόσωπο της πολιτικής βίας. Οι κτηνώδεις Ο.Υ.Κ. που έκαναν παρέλαση στο όνομα της … δημοκρατίας ουρλιάζοντας συνθήματα φόνου («Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ…») απέδειξαν για μια ακόμη φορά πως ο στρατός (ο κάθε στρατός) είναι ένας θεσμός θανάτου, μια απάνθρωπη εκπαίδευση στο μίσος, στον φόνο και την κτηνωδία. Η βόμβα που διαμέλισε έναν δεκαπεντάχρονο Αφγανό μετανάστη και τύφλωσε τη δεκάχρονη αδελφή του ενώ έψαχναν στα σκουπίδια για να επιβιώσουν, ξαναϋπογράμμισε το αυτονόητο: πως όποιος φτιάχνει βόμβες (και κάθε άλλο όπλο), τις φτιάχνει για να σκοτώσει ανθρώπους – και πως στο βάθος του ορίζοντα προσδοκίας του υπάρχει ο φόνος, άλλοτε σαφώς στοχοθετημένος κι άλλοτε θαμπός και τυφλός, μα πάντοτε ζωντανός. Έτσι, ο δεκαπεντάχρονος Χαμί Νατζάφι έγινε κομμάτια επειδή ένας άλλος συνάνθρωπός του αποφάσισε πως αξίζει να υπογραμμίσει τις όποιες σκέψεις του φτιάχνοντας μια βόμβα θανάτου και σπέρνοντάς τη μέσα στο πλήθος.

Εδώ και χρόνια γράφω βιβλία και κείμενα ενάντια σε κάθε πολιτική βία από όπου κι αν προέρχεται – είτε από κτηνώδεις θεσμούς θανάτου (όπως ο στρατός), είτε από μηχανές φόνου, τρόμου και ρατσισμού (όπως οι θρησκείες και τα έθνη), είτε από φασιστικές ακροδεξιές ή φασιστικές «αντιεξουσιαστικές» ομάδες. Και πλήρωσα το τίμημα για αυτήν τη στάση με πολύπλευρες επιθέσεις, λοιδορίες και παντοειδή αποκλεισμό – ο οποίος ωστόσο μεταφράζεται μέσα μου ως η μεγαλύτερη δυνατή τιμή για κάποιον που γράφει. Ωστόσο, παρά το ότι έχω ζήσει επί αρκετά χρόνια τον τυφλό ανορθολογισμό του δημόσιου διαλόγου, συχνά προβληματίζομαι με την υποκριτική αφέλεια που συμπλέκεται με την ανυπόκριτη βλακεία: Χρειάζεται κανείς να ακούσει τα απάνθρωπα συνθήματα των Ο.Υ.Κάδων για να διαπιστώσει τον τρόμο και τον φόνο που κηρύσσει κάθε στρατός και κάθε «έθνος»; Και χρειαζόταν να διαμελιστεί ένα δεκαπεντάχρονο παιδί για να διαπιστώσουμε (περίπου έκπληκτοι) πως οι βόμβες διαμελίζουν ανθρώπους; Τι ήταν αυτό που μας έκανε να υποθέσουμε πως μπορούν να υπάρξουν «ανθρώπινοι στρατοί δολοφόνων», «δίκαιοι φόνοι» και «καλές βόμβες»; – εν τέλει, τι ήταν αυτό που μας έπεισε πως μπορεί να υπάρξει μη φασιστική πολιτική βία σε βάρος των συνανθρώπων μας;

Κι αν η καθαρή ναζιστική ιδεολογία θεωρεί τη βία, τον τρόμο και τον φόνο μέσα απόδειξης της «φυσικής ισχύος» του «δυνατού» επί του «αδύναμου» (και άρα θεμιτή πολιτική μέθοδο στο κτηνώδες και απάνθρωπο σύστημα που ευαγγελίζεται), τι κάνει αυτούς που θέλουν να αντιπαραταχτούν στον φασισμό να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους (τη βία, τον τρόμο και τον φόνο); Ιδίως για όσους αυτοπροσδιορίζουν την πολιτική τους δράση στην «αντι-εξουσία» και συνάμα θεωρούν τις βόμβες «μέσο αγώνα», συχνά προβληματίζομαι, πέραν των άλλων, για το μέγεθος της ευήθειάς τους: υπάρχει πιο κτηνώδης εξουσιαστική πράξη από τον φόνο του άλλου; Πώς μπορεί η πολιτική δολοφονία και ο πολιτικός τρόμος να είναι προστάδιο της «ελευθερίας» την οποία επικαλούνται; Δεν καταλαβαίνουν πως «ελευθερία» εν τρόμω και εν φόνω δεν υπάρχει παρά μόνο ως ολοκληρωτικό τέρας; Δεν καταλαβαίνουν πως έχουν γίνει νεοναζί φασίστες – απαράλλακτοι με αυτούς που υποτίθεται πως αντιμάχονται (και με τους οποίους αλληλοτροφοδοτούνται με μίσος και τρόμο);

Επίσης προβληματίζομαι και για όσους επιχειρούν να αρθρώσουν δημόσιο παρεμβατικό λόγο και με τη σειρά τους αυτοπροσδιορίζονται ως διαφόρων αποχρώσεων «ελευθεριακοί», «αναρχικοί» ή ό,τι ανάλογο (σε «καταλήψεις», «στέκια», εκδοτικές ή άλλες προσπάθειες): άραγε, τι περιμένουν για να πουν πως όποιος φτιάχνει μια βόμβα είναι ένας κτηνώδης δολοφόνος (γιατί, στη βάση της χρήσης της, κάθε βόμβα φτιάχνεται για να μακελέψει ανθρώπινες ζωές) ανεξάρτητα από τα «κίνητρα»-νεφελώματα που απλώνονται στο μυαλό του; Κάποιοι από τους ανθρώπους ετούτου του χώρου σιώπησαν (και σιωπούν) επί χρόνια για τους βαθύτατα εξουσιαστές-αυτόκλητους «δικαστές»-δολοφόνους της «17 Νοέμβρη», της «Σέχτας Επαναστατών» και των λογιών άλλων ομάδων δολοφόνων, γιατί θεώρησαν πως κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την κριτική τους για τα εγκλήματα του αστικού κράτους (ποιος πανηλίθιος τούς έπεισε για κάτι τέτοιο; – όσοι δηλαδή κάνουμε επί χρόνια κριτική για αυτά τα εγκλήματα των αστικών κρατών και ταυτόχρονα μιλάμε καθαρά για τα εγκλήματα των λογής ολοκληρωτισμών, αυτοακυρωνόμαστε;). Κάποιοι (και, αλίμονο, όχι λίγοι) φτάσανε στο σημείο να θεωρούν τα «αντιεξουσιαστικά»-ναζιστικά τάγματα εφόδου με τις βαριοπούλες ως χαριτωμένα «μπάχαλα» (δικιά τους έκφραση) και να λογαριάζουν τα γκαζάκια (μια φασιστική μαφιόζικη πράξη ακραίου πολιτικού τρόμου) ως κάτι περίπου ασήμαντο και περίπου άμεμπτο, με το οποίο συνταυτίζονται ή (στην καλύτερη περίπτωση) «απλώς διαφωνούν» (αλίμονο, οι ίδιοι άνθρωποι ενοχλήθηκαν βαθύτατα που στο βιβλίο μου Κόψε-κόψε έβαλα τους δήθεν «αντι-εξουσιαστές» να χαιρετούν ναζιστικά, γιατί όπως είπαν «τσουβαλιάζω απαράδεκτα…») Και τις τελευταίες μέρες βλέπω (με κλιμακούμενη φρίκη) πως οι ίδιοι πάνω-κάτω άνθρωποι περιμένουν να δουν τι πολιτικό πρόσημο είχε ο ηθικός αυτουργός της βόμβας που διαμέλισε το δεκαπεντάχρονο παιδί, ώστε να τοποθετηθούν για το εάν είναι φασίστας δολοφόνος (παρόμοιος με τον Κουφοντίνα, τον Κορκονέα, τους νεοναζί που μαχαιρώνουν μετανάστες, τους φονιάδες της «Σέχτας») ή κάτι άλλο (τι άραγε;). Πώς μπορούν να εκπέφτουν σε τόση απανθρωπιά; Πώς μπορούν με τη βουερή σιωπή τους να γίνονται ηθικοί αυτουργοί του πολιτικού φόνου;

Ας είναι. Οι άνθρωποι κρινόμαστε από την επιλεκτική ή καθολική σιωπή μας όσο και από τα λόγια μας – και πρώτα από όλους σταθμίζουμε οι ίδιοι τις πράξεις μας στο όποιο ζύγι λογαριάζει ο καθένας ως δραστικότερο. Εγώ πιστεύω πως πρέπει να μιλούμε για όλους και για τα εγκλήματα όλων – πρωτίστως για τα δικά μας. Όλοι όσοι διαβάζουν τα βιβλία μου ξέρουν πως στην κριτική μου για τα εγκλήματα των αστικών κρατών, ποτέ δεν έβγαλα τον εαυτό μου από το κάδρο των φονιάδων (το αντίθετο θαρρώ). Μα αυτό δεν σημαίνει πως θα πάψω να μιλάω για τα εγκλήματα των εθνών, των θρησκειών – για τα εγκλήματα κάθε λογής ολοκληρωτισμού (μαύρου, λευκού, γαλάζιου, κόκκινου, μαυροκόκκινου ή όπου άλλου) και κάθε φονικής ανθρωποδιόρθωσης θα λογαριάζει μια ντούμπα με πτώματα ως προϋπόθεση της αγάπης.

Έτσι επιμένω στο ίδιο αμόνι – και όσο πιο καθαρά μπορώ: Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, από όπου κι αν προέρχεται. Όσοι την ασκούν (είτε με το ρόπαλο, είτε με την πέτρα, είτε με το πιστόλι, είτε με τη βόμβα είτε με όποιον άλλο τρόπο) είναι διαφόρων διαβαθμίσεων νεοναζί. Και όσοι σιωπούμε απέναντι σε τούτη την πολιτική βία, είτε περιμένοντας να δούμε αν αυτοί που την άσκησαν είναι οι «δικοί μας» «καλοί» δολοφόνοι ή οι «κακοί άλλοι», είτε θεωρώντας πως με τη σιωπή μας υπηρετούμε την ηθική τάξη της «ανώτερης ιδεολογίας» μας, είμαστε αδιαβάθμητοι συνένοχοι.

Θ. Τ. — 01.4.2010

Το ABECEDAR και η μακεδονική γλώσσα στην ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων.

Η βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, που περιλαμβάνει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έντυπου υλικού στη χώρα μας, εκσυγχρονίζεται και υιοθετεί τη σύγχρονη τεχνολογία. Μέσα από την ηλεκτρονική διεύθυνση http://catalog.parliament.gr οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν απλές και συνδυαστικές αναζητήσεις στις συλλογές εντύπων και να εντοπίσουν τη βιβλιογραφία που χρειάζονται. Στην παρούσα φάση, έχει τεθεί στη διάθεση του κοινού το περιεχόμενο 3.000 τίτλων βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών του 19ου και 20ου αιώνα.

Ανάμεσα στα έντυπα που διατίθενται είναι και το ABECEDAR, το αναγνωστικό που τυπώθηκε το 1925 από την ελληνική κυβέρνηση στην μακεδονική γλώσσα για να την διδάσκει στα παιδιά των Μακεδόνων.

Κάθε επισκέπτης μπορεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://catalog.parliament.gr να πληκτρολογήσει τον Τίτλο (Λέξη – κλειδί) ABECEDAR και να κάνει κλικ στον κόκκινο κουμπάκι με την ένδειξη GO όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα:

Στη συνέχεια μπορεί να δει τις Πληροφορίες Τεκμηρίου όπως φαίνονται στην παρακάτω εικόνα.

Στην καρτέλα με τα αποτελέσματα της αναζήτησης παρατηρούμε ότι το ABECEDAR έχει ταξινομηθεί πολύ σωστά από τη βιβλιοθήκη της Βουλής στα θέματα που σχετίζονται με την μακεδονική γλώσσα, την εκπαίδευση και τη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στη ψηφιακή βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων για την σωστή ταξινόμηση και την αναφορά στην μακεδονική γλώσσα (Macedonian language).

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

Σε διαθεσιμότητα ο επικεφαλής, ΕΔΕ για τους βατραχανθρώπους

Του ΘΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στο Λιμενικό Σώμα ανήκουν τελικά οι 36 συνολικά βατραχάνθρωποι που, κατά τη διάρκεια της παρέλασης για την επέτειο της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου στο Σύνταγμα, φώναζαν ρυθμικά απαράδεκτα συνθήματα κατά Τούρκων και Αλβανών.

Επρεπε να περάσουν πολλές ώρες για να διαπιστώσουν οι ανώτατοι αξιωματικοί του Λ.Σ., που από νωρίς το πρωί έβλεπαν και ξανάβλεπαν το βίντεο της ντροπής, ότι οι «Ελληναράδες» βατραχάνθρωποι ήταν δικοί τους και ανήκαν στη Μονάδα Υποβρύχιων Αποστολών, που εδρεύει στον Αγιο Κοσμά.

Μέχρι αργά το μεσημέρι οι υπεύθυνοι αξιωματικοί της ΜΥΑ, αλλά και ο επικεφαλής της ομάδας, που φώναζαν τα υβριστικά συνθήματα αμέσως μόλις απομακρύνθηκε από την εξέδρα των επισήμων, διαβεβαίωναν τόσο τον αρχηγό του Λ.Σ., αντιναύαρχο Θανάση Μπούσιο, αλλά και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ότι ουδεμία σχέση είχαν με το Λιμενικό, αλλά με το Πολεμικό Ναυτικό και ειδικά με την Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών.

Και ενώ παρ' ολίγον να ξεσπάσει ενδοκυβερνητικός πόλεμος, καθώς οι υπεύθυνοι του υπουργείου Εθνικής Αμυνας και του ΥΠΡΟΠΟ δεν δέχονταν ότι οι βατραχάνθρωποι που φώναζαν τα ρατσιστικά συνθήματα ήταν δικοί τους, η ενδελεχής και συνεχιζόμενη εξέταση του βίντεο, αλλά και οι πληροφορίες εκ των έσω, απέδειξαν ότι οι 36 «λεβέντες» βατραχάνθρωποι ανήκαν στη Μονάδα Υποβρύχιων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος, κάτι που, όπως ήταν αναμενόμενο, «έβγαλε από τα ρούχα του» τόσο τον αρχηγό του Λιμενικού όσο και τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, που είναι αρμόδιος για το Λ.Σ., Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Με εντολή του αρχηγού, αντιναύαρχου Θανάση Μπούσιου, τέθηκε σε άμεση διαθεσιμότητα ο επικεφαλής αξιωματικός της ρατσιστικής ομάδας των ένστολων, ανθυποπλοίαρχος Λ.Σ. Κ. Χαραλαμπόπουλος, που σημειωτέον είναι και «βάτραχος», ενώ διατάχθηκε και κατεπείγουσα ένορκη διοικητική εξέταση για να αναζητηθούν οι ευθύνες των 36 βατραχανθρώπων, ενώ δεν αποκλείεται και η παραπομπή τους στη Στρατιωτική Δικαιοσύνη.

Ρατσιστικά συνθήματα από μέλη των ειδικών δυνάμεων στη διάρκεια της παρέλασης της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=145770



Από την παρέλαση της 28 Οκτωβρίου 2008 στη Θεσσαλονίκη.

Και η σατιρική πλευρά της υπόθεσης.
Απολαύστε την!!!!!


Ράδιο Αρβύλα-Παρέλαση Ο.Υ.Κ.(26/3/2010)

Πώς ένα επαρχιακό Δικαστήριο (Τριμελές Πλημμελειοδικείο Έδεσσας) προσβάλλει την ελληνική Δικαιοσύνη και την νοημοσύνη κάθε λογικού ανθρώπου.

23 Μαρτίου, 2010

Σύνθεση του Δικαστηρίου:

Πρόεδρος η κ. Λιόλιου Α. και Συμπρόεδροι οι κ.κ. Πασσαλίδου Ε. και Ζιάννα Α.

Στην έδρα Εισαγγελίας η κ. Κοσελόγλου Ι.:

Το ιστορικό:

Στην ιστοσελίδα «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» www.e-grammes.gr υπογράφει ο Σταυρακίδης Συμεών άρθρο του στις 23 Μαΐου 2007 με τίτλο, «Σε έξαρση η φιλοσκοπιανή προπαγάνδα στην Πέλλα», με την ιδιότητά του ως συντάκτης της εφημερίδας «Ο Λόγος της Πέλλας».

Μεταξύ των άλλων «πολιτικών χαρακτηρισμών» σχετικά με εκδόσεις ABECEDAR, φιλοσκοπιανών, Ουράνιου Τόξου κλπ. περιλαμβάνεται στο άρθρο και το εξής απόσπασμα:

«Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μία κλιμάκωση της φιλοσκοπιανής προπαγάνδας, με απανωτές εκδόσεις, αλλά και με κινήσεις εντυπωσιασμού όπως οι αγωγές μέσω των οποίων θα επιδιώξουν δημοσιότητα. Ελπίζουν και σε μία ακόμη καταδίκη υπέρ τους μετά την καταδίκη της Ελλάδας με πρόστιμο που αφορούσε την δίγλωσση επιγραφή των γραφείων του «Ουράνιου Τόξου». Γραμματέας του «Ουράνιου Τόξου» των 250 μελών Παύλος Βοσκόπουλος είναι ο ξάδερφος του Νομάρχη Φλώρινας (ΝΔ, κ. Ιωάννης Βοσκόπουλος) και είναι διορισμένος στην Νομαρχία Φλώρινας παρόλο που αμφισβητείται η εγκυρότητα του πτυχίου του από τα Σκόπια και ο ίδιος ο διορισμός του για τον οποίον ακούγεται ότι επενέβη βουλευτής της Φλώρινας.»

Αφού βέβαια την έχουν διαβάσει χιλιάδες άνθρωποι στην ιστοσελίδα όπου άλλωστε μου το επέδειξαν αρκετοί συνάφελφοι και γνωστοί μου το επίμαχο άρθρο, υποχρεώθηκα να προχωρήσω μήνυση εναντίων του αρθογράφου. Εκτύπωσα το συκοφαντικό άρθρο της ιστοσελίδας την οποία διαχειρίζεται το κόμμα ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ του βουλευτή ΛΑΟΣ και δικηγόρου Μάκη Βορίδη.

Μετά την γνώση της μηνυτήριας αναφοράς μου στον κατηγορούμενο Σταυρακίδη Σ. διαπίστωσα ότι στο εν λόγω άρθρο ως «δια μαγείας» αφαιρέθηκαν τον Δεκέμβριο του 2007 οι επίμαχες συκοφαντικές εκφράσεις στο άρθρο, «... παρόλο που αμφισβητείται η εγκυρότητα του πτυχίου του από τα Σκόπια και ο ίδιος ο διορισμός του για τον οποίον ακούγεται ότι επενέβη βουλευτής της Φλώρινας.»

Ολόκληρο το «πειραγμένο-διορθωμένο» άρθρο (μετά τον Δεκέμβριο του 2007) βρίσκεται στην ιστοσελίδα μέχρι σήμερα τουλάχιστον 05.02.2010 στο http://www.e-grammes.gr/article.php?id=2604
Το πρωτότυπο-original, του άρθρου που δημοσιεύθηκε είναι κατατεθειμένο και βρίσκεται στον φάκελο της μηνυτήριας αναφοράς στην Εισαγγελία Έδεσσας εκτυπωμένο στις 6 Δεκεμβρίου του 2007 Ο κατηγορούμενος κατέθεσε μετά την μηνυτήρια αναφορά, το «πειραγμένο-καθαρό» άρθρο με ημερομηνία 22/4/2008 δηλ. 22 Απριλίου 2008, μεταγενέστερη έκδοση, διαφορετική της αρχικής δημοσίευσης της ιστοσελίδας.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του Δικαστηρίου ο Σταυρακίδης Συμεών και ο συνήγορός του Γκιούρος Φίλιππος, υποστήριξαν μεταξύ άλλων ότι ίσως «άλλος» είναι o αρθογράφος στην ιστοσελίδα...Ότι δεν το έχει γράψει ο Σταυρακίδης Συμεών... επίσης το «απίθανο» επιχείρημα ότι ...hacker μπορεί να έκαναν παρέμβαση στην ιστοσελίδα «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» και δημοσίευσαν το πρωτότυπο-αρχικό άρθρο χωρίς τη γνώση του Σταυρακίδη Συμεών...! Στα τραγελαφικά της διαδικασίας ο Σταυρακίδης Συμεών σαν «βρεγμένη γάτα», φάσκει και αντιφάσκει για την πατρότητα του άρθρου προσπαθώντας στην αρχή να πείσει το Δικαστήριο ότι δεν έχει γράψει το συγκεκριμένο άρθρο ...στη συνέχεια λέει ότι δεν θυμάται ανάμεσα στα 2000 άρθρα πού έχει γράψει μέχρι σήμερα αν το συγκεκριμένο κείμενο με υπογραφή δική του «μοιάζει» με το δικό του τρόπο γραφής με το δημοσιευμένο άρθρο στην ιστοσελίδα...Υποστήριξε στο τέλος ότι δεν έγραψε την επίμαχη συκοφαντική έκφραση...περί «πλαστού πτυχίου» και «χαριστικού διορισμού». Ο δε συνήγορος επέμενε επικουρικά στην απολογία του κατηγορουμένου ότι οι «άγνωστοι» μπορεί να δημοσίευσαν ολόκληρο το άρθρο χωρίς τη γνώση Σταυρακίδη... ότι αν το έγραψε ο κατηγορούμενος Σταυρακίδης ίσως έκαναν «χειρουργική» παρέμβαση «hacker» να «προσθέσουν» «άγνωστοι» την συκοφαντική έκφραση στο εν λόγω άρθρο... Ακόμη «ευτυχώς» δεν υποστήριξε ο συνήγορος του κατηγορουμένου ότι «παρείσφυσε» εξ ουρανού η έκφραση ...ότι ο Θεός έκανε παρέμβαση στην ιστοσελίδα! Ακούστηκε επίσης από τον συνήγορο του η «απίθανη διαστροφή» ότι ίσως εγώ «μεθόδευσα» ως μηνυτής την «είδηση-δημοσίευση» στην ιστοσελίδα στη φασιστική ιστοσελίδα ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ για να κατηγορηθεί επίτηδες ο Σταυρακίδης Συμεών…!!! Ευτυχώς δεν «έπεσαν» τα μαλλιά μας από ότι ακούγαμε...Επίσης «προσπαθούσε» να μη μειδιάσει προς τιμήν της η κ. Πασσαλίδου Ε. (εκ δεξιών της Προέδρου Λιόλιου Α.) όταν τέτοιες απίστευτες απαντήσεις-επιχειρηματολογία άκουγε στις λογικές-εύστοχες ερωτήσεις της, από συνήγορο και κατηγορούμενο.

Για κάθε νοήμονα άνθρωπο η επιχειρηματολογία συνηγόρου και κατηγορουμένου είναι συνήθως η απόλυτη διαστροφή της πραγματικότητας στην απέλπιδα προσπάθεια να αθωωθεί ακόμη και εγκληματίας.

Επίσης για κάθε λογικό άνθρωπο το συμπέρασμα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι απλό, απλούστατο για όσους διαβάζουν και γνωρίζουν τα στοιχειώδη της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας.

Ο οποιοσδήποτε λογικός αρθογράφος θα ζητούσε κατ’ αρχήν να απομακρυνθεί το άρθρο από την γνωστή ιστοσελίδα αν διαπίστωνε ότι «άλλος» το έγραψε, θα έκανε δε έρευνα για να βρει τους «hacker»…αν έγινε οποιαδήποτε αλλοίωση των γραφομένων. Επίσης τόσους μήνες ήταν ανηρτημένο το άρθρο, δεν διαπίστωσε ο συγγραφέας ότι «άγνωστοι» hacker αλλοίωσαν το άρθρο του;
Επίσης μόλις έμαθε τη μηνυτήρια αναφορά θα μπορούσε να διαπιστώσει και αποδείξει την οποιαδήποτε «παρέμβαση» αλλοίωση μιας ιστοσελίδας αν έγινε από «τρίτους». Υπάρχει η αρμόδια Υπηρεσία σχετικά με το «ηλεκτρονικό έγκλημα» και εύκολα μπορούν να βρεθούν οι δήθεν «hacker» οποιασδήποτε ιστοσελίδας ή τουλάχιστον ότι πράγματι έγινε «hacker-επίθεση». Ακόμη και αν έγινε «επίθεση» hacker στην ιστοσελίδα γιατί εξ αρχήν δεν ενημέρωσαν οι διαχειριστές της ιστοσελίδας τον συγγραφέα αλλά το κείμενο «άλλαξε» ξαφνικά μετά την μήνυση τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2007;
Γιατί κατέθεσε ο κατηγορούμενος εκτυπωμένη έκδοση του Απριλίου 2008;
Γιατί δεν εκτύπωσε την αρχική προηγούμενη της 6 Δεκεμβρίου 2007 έκδοση ο συγγραφέας για να αποδείξει εύκολα την «αθωότητά του»;

Η απλή αλήθεια...

Ο κατηγορούμενος δεν το έκανε γιατί πολύ απλά δεν υπήρχαν hacker. Η απλή αλήθεια είναι ότι ο Σταυρακίδης Συμεών έγραψε, υπέγραψε και έδωσε το άρθρο στον διαχειριστή της σελίδας. Όταν ενημερώθηκε για την μήνυση λογικά «ειδοποίησε» τον διαχειριστή της ιστοσελίδας www.e-grammes.gr συνεννοήθηκαν και εύκολα «διόρθωσαν» μαζί το άρθρο, αφαιρώντας την επίμαχη «καραμπινάτη» συκοφαντική έκφραση, αφού «στόλιζε» την ιστοσελίδα επί μήνες, πραγματική και αληθινή, διασύροντας συνεχώς την τιμή και υπόληψή μου. Υπάρχει άλλωστε αποθήκευση-εκτύπωση του άρθρου από τέλη Απριλίου μέχρι τουλάχιστον αρχές Δεκεμβρίου 2007 αποδεδειγμένα. Μετά συνεχίστηκε να παραμένει αναρτημένο το άρθρο μετά τον Απρίλιο 2008 «καθαρό» από την συκοφαντική έκφραση μέχρι και σήμερα. Απόδειξη ότι είναι δικό του εξ ολοκλήρου το κείμενο αφού δεν ζητάει από τους ομοϊδεάτες διαχειριστές της ιστοσελίδας να σβήσει το άρθρο υποστηρίζοντας αντιφατικά στη διαδικασία ότι η προηγούμενη έκδοση δεν ανήκε σε αυτόν αλλά σε «άλλους». Άλλωστε κατατέθηκε η έκδοση Δεκεμβρίου 2007 στην πρωτότυπη original μορφή της ιστοσελίδας, «τεκμήριο ενοχής» μαζί με την μηνυτήρια αναφορά όπως απαιτείται. Την «αθώα» δημοσίευση κατέθεσε ο κατηγορούμενος μεταγενέστερα του Δεκεμβρίου 2007, εκτυπωμένη έκδοση Απριλίου 2008 αφού δεν μπορούσε να βρει «καθαρή» έκδοση πριν την μήνυση.

Η «μυοψία» του Δικαστηρίου…

Μόνο τυφλός ή διανοητικά καθυστερημένος δεν μπορεί να «δει τον ήλιο» κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αλλά και διαβάζοντας τις ημερομηνίες των εκτυπωμένων εγγράφων της ιστοσελίδας που κατέθεσαν οι δύο πλευρές. Άλλωστε προς τιμήν της η Εισαγγελέας κ. Κοσελόγλου Ι. μετά την διαδικασία και την εξέταση μαρτύρων πρότεινε λογικά, αυτονόητα και δίκαια την καταδίκη του κατηγορούμενου στη βάση του Ποινικού Δίκαιου.

Η διαδικασία της υπόθεσης διήρκησε περίπου από τις 13:00 μέχρι τις 16:30 με εξέταση μόνον δύο μαρτύρων από τις δύο πλευρές όπου μετά την καταδικαστική πρόταση της κ. Εισαγγελέας η Πρόεδρος κ. Λόλιου Α. διέκοψε την διαδικασία πριν την έκδοση της απόφασης. Η διακοπή κράτησε αδικαιολόγητα περισσότερο από 40 λεπτά για την εκφώνηση της απόφασης και «ώ του θαύματος!». Η πρόεδρος ψελλίζοντας κυριολεκτικά, σκυμμένη κάτω μη τολμώντας να κοιτάξει στα μάτια όλους, «αναγγέλει» σχεδόν ψυθιριστά, «απαλλάσσετε λόγω αμφιβολιών…» λες και διάβαζε «αποφάσεις άλλων»...Τι να έγινε άραγε τα 40 και πλέον λεπτά της διακοπής; Γιατί τόσο μεγάλης διάρκειας διακοπή για υπόθεση «ρουτίνας»;

Συμπληρωματικά:

Πρέπει να προσθέσω ότι κατέχω τη θέση του Αρχιτέκτονα μηχανικού στη Ν.Α. Φλώρινας ύστερα από την επιτυχία μου στον αδιάβλητο διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ το 2000, διαδικασία στην οποία ελέγχεται η νομιμότητα όλων των δικαιολογητικών των υποψηφίων συμπεριλαμβανομένων και των πτυχίων που προσκομίζουν, το οποίο φυσικά ουδεμία σχέση έχει με τα «Σκόπια», γιατί ουδέποτε σπούδασα εκεί. Συμπληρωματικά-ενημερωτικά το ελληνικό κράτος δεν αναγνωρίζει τα πτυχία του πανεπιστημίου Σκοπίων. Ο αρθογράφος εκτός από την συκοφαντία για «χαριστικό διορισμό» από βουλευτή, υπονοεί «πτυχίο-πλαστό» από μη αναγνωρισμένο Πανεπιστήμιο!

Η αναφορά του σε «μη εγκυρότητα του πτυχίου μου από τα Σκόπια» και σε υποτιθέμενη παρέμβαση βουλευτή για τον διορισμό μου όχι μόνο είναι συκοφαντική και προσβλητική για το πρόσωπό μου αλλά παράλληλα δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα αξιοπιστίας σε ότι αφορά την εξυπηρέτηση του Δημοσίου συμφέροντος, μέσα από τη θέση και τις αρμοδιότητες που κατέχω στη Ν.Α. Φλώρινας.

Συγκεκριμένα είμαι μελετητής και επιβλέπων μηχανικός έργων δημοσίου συμφέροντος όπως σχολεία, νοσοκομεία, κέντρα υγείας κλπ. στο νομό Φλώρινας θέση που μου εμπιστεύτηκε η Ν. Α. Φλώρινας το 2002 στη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών. Αντιλαμβάνεστε ότι με το συκοφαντικό δημοσίευμα για το άτομο μου δεν πλήττομαι μόνο εγώ προσωπικά ως άτομο, αλλά έμμεσα και το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον αφού εκ της θέσεώς μου το υπηρετώ.

Η πράξη αυτή προβλέπεται και τιμωρείται από τον Ποινικό Κώδικα, αφού συνιστά συκοφαντική δυσφήμηση διά του τύπου και είχαν υποχρέωση ως συνειδητοποιημένος πολίτης να προσφύγω στην Δικαιοσύνη.

Συμπέρασμα κατά «λογικής» απόφασης του Δικαστηρίου Εδέσσης:

Μπορεί κάποιος να γράφει-ποστάρει ελεύθερα κατά τη λογική του Δικαστηρίου Έδεσσας για οποιονδήποτε πολίτη σε κάθε ιστοσελίδα ότι: « ...παρόλο που αμφισβητείται η εγκυρότητα του πτυχίου του από τα Σκόπια για τον διορισμό του ακούγεται επενέβη βουλευτής...». Μάλιστα! Τέτοιο μήνυμα δίνει το Δικαστήριο Έδεσσας! Έτσι να επιχειρηματολογεί κάθε πολίτης αν διαφωνεί με την ιδεολογία την άποψη ή ίσως τη «φάτσα» οποιουδήποτε. Το Δικαστήριο Έδεσσας δίνει δηλαδή έμμεσα το πρόσταγμα να «λοιδορεί-λυντσάρει» ελεύθερα κάθε άνθρωπο και να μην τιμωρείται ο «ένοχος» όταν συκοφαντεί άλλο συμπολίτη του με την χρήση της παραπάνω έκφρασης… παράλληλα δε να «φτύνει» το ίδιο το κράτος και τους θεσμούς τους και τις αρχές τους ΑΣΕΠ.

Η συνέχεια του «σκανδάλου» προσβολή για την ελληνική Δικαιοσύνη:

Ως συνειδητοποιημένος πολίτης, όπως μου υπαγορεύει η συνείδησή αλλά και σύμφωνα με τις αρχές της Δικαιοσύνης έκανα αίτηση μετά την «αθωωτική» Πρωτόδικη απόφαση, στην Εισαγγελία Έδεσσας για να ασκηθεί έφεση κατά της απόφασης του Δικαστηρίου. Απίστευτο και όμως αληθινό! Η Εισαγγελέας Έδεσσας Καζαμπάκα Αμαλία απέρριψε την αίτησή μου όπου μεταξύ άλλων στα περί «αμφιβολιών» κατά τη λογική της Προέδρου Λιόλιου Α. για το ποιός το έγραψε το άρθρο, προσθέτει δε ότι δεν προέκυψε ποιος είναι ο ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας για να βεβαιώσει ότι ο κατηγορούμενος έγραψε το άρθρο...!. Δεν αρκεί ότι ο ίδιος Σταυρακίδης Σ. υπογράφει το άρθρο, δεν αρκεί ότι έχει μπροστά της τις εκτυπώσεις της ιστοσελίδας, την αρχική-original δημοσίευση και την μεταγενέστερη έκδοση «καθαρή» από τις συκοφαντικές εκφράσεις σε γνωστότατη ιστοσελίδα πανελληνίως, απορρίπτει την αίτηση και δεν ασκεί έφεση. Με την απορριπτική απόφαση «αδειάζει» έμμεσα και την συνάδελφό του Κοσελόγλου Ι. που πρότεινε ενοχή για τα αυτονόητα από την απλή ανάγνωση των εγγράφων.

Φανταστείτε κάθε Δικαστήριο και Εισαγγελέας με τις παραπάνω αποφάσεις να οπλίζει κάθε πολίτη να αρθρογραφεί σε ιστοσελίδες κατά οποιουδήποτε ακόμη και κατά Δικαστών και Εισαγγελέων! Μπορεί άραγε να δημοσιοποιήσει κάποιος έκφραση όπως «...παρόλο που αμφισβητείται η εγκυρότητα του πτυχίου του από τα Σκόπια του «τάδε» Δικαστή ή του «τάδε» Εισαγγελέα και διορίστηκε στο «Δικαστήριο» για τον οποίον ακούγεται ότι επενέβη βουλευτής ...» ;

Μετά από τέτοια αρθογραφία, αναρτημένο άρθρο σε ιστοσελίδα πανελλήνιας και παγκόσμιας εμβέλειας που διαβάζουν ελληνικά, πως θα ασκεί τίμια και δίκαια το λειτούργημά του ένας δημόσιος λειτουργός; Πόσες χιλιάδες διαβάζουν το άρθρο; Πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά πολίτης που συκοφαντεί δια του ηλεκτρονικού τύπου; Δεν αποτελεί προσβολή για τη δημοκρατία όταν η Δικαιοσύνη δεν εφαρμόζει τα αυτονόητα του Ποινικού Δικαίου και να τιμωρήσει τον συκοφάντη; Όταν δεν μπορεί να αποδείξει εύκολα ένας κατηγορούμενος πρέπει τα ελληνικά Δικαστήρια να δέχονται «παρά φύσιν» επιχειρηματολογία για να «αθωωθεί» κατηγορούμενος; Η «αθωωτική» απόφαση αλλά και η απορριπτική αίτηση για έφεση δεν είναι προσβολή για τους συνάδελφους Δικαστικούς λειτουργούς αλλά και τη Δικαιοσύνη;

Εν κατακλείδι…

Εγώ προσωπικά αλλά και άλλα μέλη της εθνικής Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, προσπαθήσαμε και προσπαθούμε αυτά τα χρόνια, μεταξύ άλλων, μέσα από τις αρχές της Δικαστικής εξουσίας, να αποκαταστήσουμε την τιμή και υπόληψή μας, τουλάχιστον να αντιμετωπιστούμε ως ισότιμοι πολίτες.

Το Ουράνιο Τόξο αναγκάστηκε να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όταν «κάηκε» το Γραφείο του κόμματος το 1995. Αρνήθηκε το κράτος την πολιτική αποκατάσταση του κόμματος μέσα από την δικαστική συνδρομή. Δεν δέχθηκαν τα Δικαστήρια και οι Εισαγγελείς τότε ούτε την μήνυση των μελών κατά των τραμπούκων. Δυστυχώς η ελληνική Δικαιοσύνη «ακολουθούσε» τις πολιτικές αντιλήψεις του κράτους και της «διαπαιδαγωμένης κοινωνίας», ίσως και «άνωθεν» εντολές. Γενικά τόσο το Τόξο όσο και ο σύλλογος Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού αντιμετωπίστηκαν διαχρονικά σε Δικαστικό επίπεδο αρνητικά και ενάντια στις βασικές αρχές, αντίθετα με τους νόμους τις Συνθήκες σε μια ευρωπαϊκή χώρα όπως η Ελλάδα.

Οι συλλογικότητες Νομικού Δικαίου όπως ένα κόμμα ή ένας σύλλογος δικαιώθηκαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ε.Δ.Α.Δ. Σήμερα αποτελεί μελανή κηλίδα για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα όπως η Ελλάδα. Ακόμη και η περίπτωση της Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού ήδη για δεύτερη φορά βρίσκεται στο ΕΔΑΔ στο Στρασβούργο για την υπόθεση της «μη αναγνώρισης-εγγραφής» του Συλλόγου γιατί η Δικαστική εξουσία αρνείται να σεβαστεί την ανώτερη δικαστική αρχή το Ε.Δ.Α.Δ. Φανταστείτε τα ρεζιλίκια της χώρας στο προσεχές μέλλον.

Όλα αυτά τα χρόνια συκοφαντούνται, λοιδορούνται, διασύρονται, κυρίως μέσα από τα ΜΜΕ, πολλοί ακτιβιστές και μέλη είτε ενός Μακεδονικού συλλόγου είτε ενός «καταραμένου» κόμματος όπως το Ουράνιο Τόξο.

Μετά την συμπεριφορά της εκτελεστικής και Δικαστικής εξουσίας και την άρνηση του σεβασμού συλλογικοτήτων Νομικού Δικαίου διαχρονικά αποφασίσαμε τα τελευταία χρόνια να προσπαθήσουμε να βρούμε το δίκιο μας σε ατομικό επίπεδο, θεωρώντας ότι τουλάχιστον με αυτό το τρόπο θα αντιμετωπιστούμε ως ισότιμοι πολίτες που εκφράζουν μακεδονική εθνική ταυτότητα δημόσια στη χώρα μας.

Ήδη βρίσκονται στα ελληνικά Δικαστήρια ανάλογες περιπτώσεις σαν την προηγούμενη αναφερόμενη περίπτωση «Έδεσσας», Μακεδόνων μειονοτικών για συκοφαντική δυσφήμηση πολιτών δια τύπου Μ.Μ.Ε. Ανάμεσα δε σε αυτά «τρέχουν» άλλες δικαστικές αγώνες. Προσπαθούν Μακεδόνες να επαναφέρουν τα οικογενειακά τους επίθετα προ της «ελληνοποίησης» των επιθέτων μελών της μειονότητας. Σήμερα υπάρχουν δεδομένα αρνητικών αποφάσεων, σε διοικητικό-δικαστικό επίπεδο. Θα ακολουθήσει η διαδικασία σε Ε.Δ.Α.Δ. όπως βέβαια και άλλες.

Πρέπει να τονίσω ότι όλες μα όλες οι αποφάσεις διοικητικών αρχών αλλά και ελληνικών Δικαστηρίων τα τελευταία χρόνια είναι αρνητικές για τα μέλη της μειονότητας με μοναδική φωτεινή εξαίρεση η πρόσφατη απόφαση Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης. Οι εξαιρέσεις πάντα επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Διαπιστώνουμε ότι ακόμη και η ελληνική δικαιοσύνη ακολουθεί τη λογική και αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας της εκτελεστικής εξουσίας, των Μ.Μ.Ε. και γενικά σε κάθε επίπεδο, είναι καθρέφτης της χώρας. Φωτεινές εξαιρέσεις, δημοκρατών υπάρχουν. Δημοσιογράφοι, δικαστές, πολιτικοί, μετρημένοι στα δάχτυλα που αφού κυρίαρχη ιδεολογία οδηγούν σε «ολοκληρωτικές» πολιτικές ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα έκφρασης εθνικής διαφορετικότητας τμήμα πολιτών ή ατόμων μειονοτικής μακεδονικής ταυτότητας.

Φυσικά πολλές περιπτώσεις αντιμετώπισης από την εκτελεστική και δικαστική εξουσία ακολουθούν επίσης το δρόμο προς το Ευρωπαϊκό δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Μετά τα πρώτα «χαστούκια» στο Ε.Δ.Α.Δ. τις καταδίκες της χώρας τα τελευταία χρόνια, ακόμη και σε σχέση με την εθνική τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα, απορώ πως δεν ντρέπονται οι «αρμόδιοι» που εκθέτουν συνεχώς και διαχρονικά την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Εμείς ως μέλη της εθνικής Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα μετά τις καταδίκες της χώρας μας αισθανόμαστε περισσότερο ντροπή παρά χαρά για τη δικαίωσή μας. Γιατί είναι ντροπή που ζούμε σε μια χώρα με τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας για τον μη σεβασμό στοιχειωδών δικαιωμάτων, κάθε Έλληνα πολίτη.

Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος

http://www.florina.org/news/2010/march23_g.asp

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ , Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΜΕ print screen, ΑΠΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ,ΣΤΙΣ 30/5/2007

Ο Κανόνας του Κρίκετ και η "Εθνικά και Γλωσσικά Ομοιογενής Ελλάς"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/03/2010


Του Χρήστου Γραμπόβα*


Η γαλλική πολιτική σκηνή έχει πάρει φωτιά την τελευταία περίοδο. Αφορμή η δημόσια διαβούλευση (sic) που έχει ξεκινήσει ο Πρόεδρος Σαρκοζί σχετικά με την εθνική ταυτότητα και το τι αυτή σημαίνει στις μέρες μας και πήρε πρόσφατα φωτιά με την υπερψήφιση πρότασης κοινοβουλευτικής επιτροπής για απαγόρευση της μπούργκας από τις δημόσιες υπηρεσίες και συγκοινωνίες.

Πολλοί σημειώνουν πως οι λόγοι που έκαναν τον Σαρκοζί να ανοίξει τη συζήτηση για την εθνική ταυτότητα είναι καθαρά ψηφοθηρικοί καθώς σύντομα έρχονται οι τοπικές και περιφερειακές εκλογές, στις οποίες το κόμμα του Προέδρου θα έχει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα μόνο αν κατορθώσει να πάρει με το μέρος του τις ψήφους της ακροδεξιάς.

Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους άρχισε, η συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μια χώρα που το Σύνταγμά της βασίζεται σε αρχές (Ελευθερία, Ισότητα και Αδερφοσύνη) και όχι στην αιματολογική συνέχεια του έθνους. Επίσης, μια τέτοια συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη στιγμή που η γειτονική Ελβετία αποφάσισε με δημοψήφισμα να καταπατήσει τα δικαιώματα των μουσουλμάνων πολιτών της απαγορεύοντάς τους να έχουν τζαμιά με μιναρέδες.

Στη Γαλλία η συζήτηση απέκτησε επιπρόσθετο ενδιαφέρον όταν τη νύχτα (18.11) της πρόκρισης της γαλλικής εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου τα Ηλύσια Πεδία γέμισαν με κόσμο (Γάλλους πολίτες στην πλειοψηφία τους) που όμως πανηγύριζε για τη νίκη - πρόκριση (στον ίδιο θεσμό) της εθνικής ομάδας της Αλγερίας. Έτσι κάποιοι αναλυτές θεώρησαν σωστό να εισαγάγουν από τον πάλαι ποτέ μισητό γείτονα τον «Κανόνα του Κρίκετ», που λέει, σύμφωνα με αγγλικές εφημερίδες (π.χ. με τη Sun), πως Άγγλος θεωρείται αυτός που υποστηρίζει την Αγγλία όταν αυτή παίζει κρίκετ με τις υπόλοιπες ομάδες της Κοινοπολιτείας (Ινδία, Πακιστάν κ.λπ.).

Χρησιμοποιώντας με τη σειρά τους ποδοσφαιρικούς όρους, κάποιοι Γάλλοι αναλυτές αναρωτιούνται «ποια ομάδα μεταξύ της Γαλλίας και της Αλγερίας θα υποστηρίξουν οι αλγερινής καταγωγής Γάλλοι πολίτες αν στο προσεχές Παγκόσμιο Κύπελλο οι δύο ομάδες έρθουν αντιμέτωπες».

Βέβαια, ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, η Γαλλική Δημοκρατία έχει καταφέρει να βγάλει κάποιους (από τους πολλούς, πράγματι) «σκελετούς» από την «ντουλάπα» της, αφού εδώ και λίγα χρόνια διδάσκει στα δημόσια σχολεία τις γλώσσες των εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων (βασκικά, νικαιώτικα κ.λπ).

Αυτήν την περίοδο και η σοσιαλδημοκρατική ισπανική κυβέρνηση επιχειρεί να διαχειριστεί τους δικούς της «σκελετούς» προτείνοντας την αναγνώριση από το κοινοβούλιο της «κατάφωρης αδικίας κατά των Αράβων», οι οποίοι εκδιώχθηκαν μαζικά από τη χώρα τον 17ο αιώνα και παρότι μόλις το 2001 η Ισπανία είχε τα δικά της Ίμια όταν ήρθε στα πρόθυρα του πολέμου με το (αραβικό) Μαρόκο για την ακατοίκητη βραχονησίδα Περεχίλ.

Οι Ισπανοί έχουν βέβαια από καιρό αλλάξει τα βιβλία ιστορίας τους αναγνωρίζοντας τις αγριότητες που διέπραξαν οι πρόγονοί τους. Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν υπάρχουν ακόμα πολλοί «σκελετοί» (με μεγαλύτερο τον βασκικό) στην ισπανική «ντουλάπα». Ωστόσο, γίνονται βήματα προς τα εμπρός.

Βήματα που δεν γίνονται στην Ελλάδα. Η ελληνική εσωτερική, εξωτερική και εκπαιδευτική πολιτική βασίζεται στο δόγμα της εθνικά και γλωσσικά ομοιογενούς χώρας, με την εξαίρεση της «μουσουλμανικής μειονότητας», σχεδόν αδιάλειπτα από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους έως σήμερα (με ελάχιστες εξαιρέσεις, βλέπε Abecedar, σχολεία κουτσόβλαχων κ.λπ.) θωρακίζοντας αυτήν την ιδεοληψία με το έντονα εθνικιστικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Οι λίγες κρατικές κινήσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση ακυρώθηκαν εν τη γενέσει τους, καθώς αντιμετώπισαν ορυμαγδό αντιδράσεων και σχεδόν το λυντσάρισμα (αν όχι κυριολεκτικά, σίγουρα μεταφορικά) των εμπνευστών τους. Επίσης, στη χώρα δεν επιτρέπεται ή τουλάχιστον παρακωλύεται η επιστημονική έρευνα στους συγκεκριμένους τομείς, με παρακρατικούς (με την ανοχή των αρχών) να διαλύουν συνέδρια και παρουσιάσεις βιβλίων και βουλευτές στο κοινοβούλιο να ζητούν τον μη διορισμό καθηγητών πανεπιστημίων με ανάλογη έρευνα. Η δικαιολογία είναι ότι η οποιαδήποτε αναγνώριση της ύπαρξης γλωσσικών ή εθνικών μειονοτικών ομάδων μπορεί να «δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον».

Την ίδια ώρα πάντως που σκάνε βόμβες στη χώρα των Βάσκων, το ισπανικό και γαλλικό κράτος διδάσκουν βασκικά στα σχολεία. Όχι παρότι σκάνε βόμβες, αλλά ακριβώς ως ένα είδος απάντησης στο ότι σκάνε βόμβες, για να δειχθεί, δηλαδή, πως δεν υπάρχει καταπίεση και άρα λόγοι για να σκάνε βόμβες (να σημειωθεί, πάντως, ότι οι Βάσκοι δεν αποτελούν μειονότητα, αλλά ολόκληρο λαό χωρίς το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού).

Είναι πλέον αποδεκτό επιστημονικά αλλά και πολιτικά διεθνώς ότι όσο περισσότερο ένα κράτος καταπιέζει μια ομάδα πληθυσμού, στερώντας της βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο πιθανότερο είναι με αυτόν τον τρόπο να δημιουργήσει - για τον εαυτό του - «προβλήματα στο μέλλον» (με το ίδιο να ισχύει και για τους μετανάστες, αλλά αυτή είναι μια άλλη - επίκαιρη - πολύ μεγάλη συζήτηση). Αυτό δεν πείθει τους υπερπατριώτες, αλλά και το βαθύ ελληνικό κράτος.

Αντίθετα, υποστηρίζεται πως, αν εξαφανιστούν (ακόμα και ως φυσικές υπάρξεις, νοσταλγώντας παρελθόντα έτη και καταστάσεις) οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Τούρκοι, Πομάκοι (αν και εσχάτως οι συγκεκριμένοι δεν τους ενοχλούν), Σλαβομακεδόνες (ή «εθνικά Μακεδόνες»), αλλά και ως γλώσσες τα βλάχικα, τα αρβανίτικα, τα σλαβομακεδόνικα, τότε το «πιθανό μελλοντικό πρόβλημα» δεν θα εμφανιστεί ποτέ.

Η ιστορία των λαών, τουλάχιστον τους δύο τελευταίους αιώνες, έχει δείξει ακριβώς το αντίθετο. Η αναγνώριση της ύπαρξης του διαφορετικού μέσα στο πλαίσιο του κράτους και ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των πολιτών είναι δύο βασικές προϋποθέσεις για τη σύγχρονη λειτουργία και μελλοντική ύπαρξη ενός κράτους (χωρίς καν να αποτελούν κινήσεις προς αριστερή κατεύθυνση). Έτσι, ίσως ήρθε η ώρα να ανοίξει στην Ελλάδα η συζήτηση για το τι πραγματικά περιλαμβάνει η έννοια του «Έλληνα πολίτη» και για το ποια (πρέπει να) είναι τα δικαιώματα αλλά και οι υποχρεώσεις του. Να αρχίσουμε δηλαδή από τα βασικά…



* Ο Χρήστος Γραμπόβας διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το κείμενο γράφτηκε στη Νίκαια της Γαλλίας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=530912